نمیدانم تا به حال این را گفته بودم به تو  ؟

که تا چه اندازه دلم یک پنجره میخواهد !

دقیقا همه ی دیوار نشیمن را که بگیرد هیچ ، پرده هم نمیخواهد

شب  می ایستیم به  تماشا  با پنجره ی  باز

هر انچه که در شب هست و کسی آن را نمیبیند جز من       و تو

راستی یادم رفت قید کنم  آن فصل بی شک فصل ( پائیز ) است !

همین که میگویم هیجان دستهایم را سست میکند

پاک فراموش کردم چندین شمع تنها  برای این شب  کنار گذاشته بودم

کاش

صبح نشود . . .

 بیبنم اگر تو نبودی  !

وای آن وقت چقدر تنها می شدم

   ( تو مرا می فهمی )

راستی داشت یادم میرفت          از تو ممنونم  . . .